Een Oekraïens vluchtelingengezin in huis

Een Oekraïens vluchtelingengezin in huis

Toen het Russische leger Oekraïne binnenviel, en de vluchtelingenstroom op gang kwam, wilden mijn man en ik iets doen, zoals veel anderen. Binnen twee weken kregen we de vraag of we een Oekraïens gezin op zouden kunnen vangen. We keken elkaar nog eens aan: kunnen we dit? Het bleef “Ja” en het volgende weekend ruimden we de tweede verdieping grondig op.

Op 15 maart kwam een moeder met haar twee tieners uitgeput aan. De lange reis en alle spanningen van de laatste weken waren duidelijk zichtbaar.

Na de inval loeiden in hun woonplaats Kyiv elke nacht de sirenes, en moesten ze van hun appartement op de 21e verdieping naar de schuilkelder. Om daar dan de dreunende inslagen te horen.

Binnen twee uur hadden ze gepakt. Over de 100 kilometer naar vrienden in Lviv hadden ze vervolgens 8 uur gedaan. Maar ook daar ging ’s nachts steeds het luchtalarm af, en de vader drong er op aan dat ze het land zouden verlaten. Als zijn gezin veilig zou zijn, zou hij het beter aankunnen. Hij werkt nu in het leger.

De eerste dagen waren: bijkomen, bijslapen, wennen. En tegelijk leven in twee werelden: hier-en-nu in Nederland en de toestand in Oekraïne. Gelukkig hadden ze contact met familie en vrienden.

De buurt

Een jongetje uit de buurt had me een Oekraïens vlaggetje gegeven. Dat had zijn juf gemaakt voor de Steun-de-Oekraïners markt op school. We hingen het aan ons hek en kondigden de nieuwe bewoners aan op de straatapp.

De overburen kwamen bloemen brengen. Anderen hingen een boeketje naast het blauw-gele vlaggetje op het hek. Het voelde als een hartverwarmende solidariteit en een meedragen. We hoeven het niet alleen te doen. Van buren en vrienden kregen we zelfgebakken appeltaart, worstenbroodjes, tekenspullen, fietsen te leen, enz.

De gemeente

We meldden ons met het gezin aan bij de gemeente. Samen met 12 andere gastgezinnen kregen we op een gezamenlijke voorlichtingsbijeenkomst informatie over een waaier van onderwerpen: sociaal werk, financiën, verzekeringen, school- en sportmogelijkheden, reizen en werk. En we hebben natuurlijk een gastgezingroepsapp opgezet.

Voor Oekraïners was er ook een ruimte met drankjes en hapjes, zodat ze met elkaar contact konden leggen.

Thuis apart

Ik vertelde de moeder dat de gemeente ook goede opvang had opgezet waar ze met landgenoten zouden kunnen blijven. En dat ze de keuze hadden. Ik werd blij van haar onmiddellijke reactie dat ze liever bij ons bleef.

Het belangrijkste was dus gelukt: welkom heten met een veilige plek en rust. Achter een deur op de eerste verdieping gaat een trap naar hun domein. Hier leven ze nu met hun Kyivse kat.

De keuken en de badkamer delen we en ook in de huiskamer en de tuin zijn ze welkom.

Naast hun eigen plek wilden we ze ook graag hun zelfstandigheid bieden: zelf koken en boodschappen doen voor eten en huishouden. Maar winkels zijn hier niet naast de deur, en fietsen deden ze niet. Dat werd dus fietsles.

De kinderen hadden het snel te pakken, maar de moeder vond het behoorlijk eng. Ze bleef echter volhouden en na veel rondjes in het park konden ze na een paar dagen zelf naar de supermarkt fietsen.

Thuis samen

Een paar keer per week eten we samen of gaan we wandelen. Ook zijn we een keer met de buren gaan bowlen. Na onze gebruikelijke paasviering hadden we een week later nog een feestelijk paasdiner omdat Pasen in de Oekraïne een week later valt.

We spreken elkaar dagelijks. Vooral de moeder zoekt regelmatig even ons gezelschap. Maar als ze met hun drieën zijn, hebben ze hun eigen bubbel met hun eigen taal en wij de onze.

Bezig buitenshuis

De jongen ging de eerste dagen online naar school. Vanuit heel Europa logden zijn klasgenoten in. De leraren geven les vanuit Kyiv. Inmiddels gaat hij dagelijks naar een schakelklas in Den Bosch waar ook enkele Oekraïense leraren zijn. Hij traint mee met de plaatselijke voetbalclub en gaat soms gamen met de buurjongen.

De colleges van de universiteit van het meisje kwamen na enkele weken ook online op gang en ze is aan het blokken voor tentamens in juni. Haar hobby is breien en na een buurtappje stroomden de breipennen en zakken breiwol binnen. Inmiddels is mijn eerste Oekraïense trui in de maak.

De moeder heeft via onze zoon een tijdelijk contract gekregen. Drie dagen in de week werkt ze als grafisch designer. Dat levert niet alleen geld op.

Het voelt prima

Na zes weken hebben we een balans met elkaar gevonden. Wij leveren wel wat comfort en privacy in, maar het valt me reuze mee. Zij hebben hun antennes uitstaan, en houden ook rekening met ons. Inmiddels begint iedereen te ontspannen.

Het is fijn dat we allemaal Engels spreken en dat we wel een klik hebben met elkaar. De kinderen zeiden in het begin weinig, maar ook zij worden losser. Alleen over de oorlog werd de eerste weken niet gepraat. Dat begint nu wat te veranderen. De angst voor wat hun familie en vrienden boven het hoofd hangt en over de toekomst van hun land is voelbaar. Therapie hebben ze niet nodig. Maar de sociale omgang met ons en de veiligheid van deze plek zijn belangrijk. En voor mijn man en ik voelt het goed dit te kunnen doen.

Voor ons zijn het inmiddels dierbare huisgenoten geworden. En ik bewonder de veerkracht waarmee ze hier in Nederland hun weg aan het vinden zijn.

Foto: Thera Criens

1 gedachte over “Een Oekraïens vluchtelingengezin in huis”

  1. Wat een mooi verhaal over de opvang van deze familie. En zo samen het gezinsleven inrichten. Fijn om te lezen over de veerkracht.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven